طراحی با کنته

گلبرگ هاي احساس را بر چمني از شعر مي نشانم و باغچه اي از موسيقي عشق را به روح مقدست هديه ميكنم. واژه ها در سرودن از تو ميشكفند و از معاني پلي ميبافند كه ميتوان از بلنداي نقره ايش بر آفاق حقايق دست كشيد.

آري تو همان پيام آور دوست هستي كه بار ديگر جام الست را به وجود غافلم مينوشاند تا بيدار شوم. و تعبير روشن لحظه هاي مبهمي هستي كه ياريم ميكند تا شفابخشي ايمان را در حماسه ي زندگي نظاره كنم. تو تفسير آبي محبت در قطره بغض پنهان شبي دلگيري كه زخم ترانه هاي خسته را به اميد مداوا ميكند. وجود امن تو از جنس مريم هاي پاكست و چشمه اي از نيايش در آن جاري است كه فضاي متروك انديشه ها را از بستر تشنگي ميرهاند و به تجلي نور ميرساند. پس امروز فرش نيلوفري شبهايم را نذر سجاده ي احساس تو ميكنم كه باز هم با نوازش نگاهي توتياي چشم دلم باشي.

تقدیم به گلبرگ عزیزم